De spirituele dief

Een dief ging inbreken in het huis van een rijke brahmaan. Eenmaal binnen begon hij direct de kasten te doorzoeken en onder de bedden te kijken of hij geld kon vinden. Plotseling hoorde hij een geluid en merkte hij dat er bedienden in het huis waren. De kans was groot dat hij gepakt zou worden.
Hij bedacht zich geen moment en ontdeed zich snel van zijn kleren en gooide ze in het vuur dat in de kamer brandde. Hij had nu alleen nog een lendendoek om. Snel nam hij wat as uit het vuur en smeerde zich daarmee in zodat hij op een sadhoe, een ascetische monnik leek. Zo ging hij in het midden van de kamer in lotushouding zitten. Hij was nog maar net klaar of de bedienden kwamen binnen met knuppels en messen en toen ze de dief zagen zitten, riepen ze: 'Oho! Een heilige sadhoe!'
Devoot raakten ze, zoals gebruikelijk was, zijn voeten aan en de heer des huizes werd erbij gehaald. Ook hij raakte de voeten van de dief aan en verzocht hem nog enkele dagen te blijven.
De dief hield zijn ogen zorgvuldig gesloten, want hij wist dat sadhoes dat altijd doen.
Hij wachtte tot de bedienden en de heer des huizes de kamer hadden verlaten en deed toen voorzichtig zijn ogen open. 'Wat nu?' dacht hij. 'Gelukkig geloven ze dat ik een heilige man ben.' Plotseling kwam de heer des huizes terug met een bloemenkrans. De dief sloot snel zijn ogen en de heer des huizes legde de krans om zijn nek. Devoot raakte hij nogmaals zijn voeten aan en zei: 'Duizendmaal dank voor uw komst, vanaf nu is het huis gezegend,' want zo zien Indiërs dat.
'Zou u niet enkele dagen willen blijven?' 'Nou', dacht de dief, 'dat is nog niet zo'n gek idee',
en hij knikte zwijgend. Hij bleef slapen en had nog steeds niets gezegd. Wat moest hij zeggen?
Hij wist alleen iets over inbreken en over de waarde van gestolen sieraden.
In ieder geval begreep hij dat het kenmerk van een heilige was rustig te zitten en niets te zeggen.
De volgende dag vroegen ze hem of hij iets wilde eten en zo bleef hij drie weken.
Elke dag kwamen er mensen aan zijn voeten zitten en vroegen om zijn zegen. Ze brachten bloemen en hij werd als een echte heilige behandeld. Tenslotte dacht de dief: “Mmm, dit is zo gek nog niet,
ik hoef niets te doen, niets te zeggen en ik word belangrijk gevonden.
Na een paar dagen begon hij zich spiritueel te voelen ...